یگانگی در یک دقیقه

یگانگی، سعادت می‌آورد

اینشتین، وقتی خاخامی در ۱۹۲۹ از او پرسید آیا به خدا باور دارد، تلگراف زد که به خدای اسپینوزا باور دارد، که در هماهنگیِ منظمِ آنچه هست آشکار می‌شود، نه به خدایی که خود را درگیرِ سرنوشت و کردارِ آدمیان می‌کند.

خدای اسپینوزا را ساده و شهودی می‌توان فهمید، اما این فهم چه سودی برای کسی دارد؟ ما یقیناً در پیِ پاداشی در آینده نیستیم، بلکه در پیِ پاداشی امروز و همین اکنون. در این خواندن‌های یک‌دقیقه‌ای، اسحاق حاجیان، بازرگان و پدر، تو را از پنج پله تا اتحادِ نهایی بالا می‌برد، آن یگانه‌ای که پاره‌ای از آنی، بر آن تکیه داری، و به دستِ آن نگه داشته می‌شوی، و نشان می‌دهد چرا اسپینوزا این را برترین خیر خواند.

سپس، آشتی‌کرده با طبیعت، به پایه‌های باور و حقیقت بازمی‌گردیم، و بعد به خودِ شکلِ انسانی: چه هستیم، چرا اراده‌مان آزاد نیست، و چگونه بر پایهٔ این فهم‌های طبیعی ذهنِ انسان را هک می‌کنیم. فصلِ آخر راهنمایی عملی است، پنج کار برای انجام دادن، در راهِ سعادتِ پایدار...

تعلق داشتن به یک واقعیت، از پیش برقرار است. فهمیدنِ آن واقعیت، وظیفه است. و بازی کردن برای بردن، به قاعده‌های آن، بازی است...

پنج فصل. پنج پله. پنج باور. پنج پلهٔ نردبان. پنج کار. یک واقعیت!