O bosque das antas

De entre todas as cidades galegas é Ourense aquela que foi máisintensamente 1iteraturizada. Desde A1varez de Nóvoa, desde Herac1ioPérez Placer, desde Va1entín Lamas Carvajal, a cidade das Burgastransita a Blanco Amor, a Carlos Casares, a Martínez Oca, a ManuelGuede cun vigor e cun protagonismo sorprendentes. Agora é, con ", O Bosque das Antas ", , F.X. Fernández Naval que aporta a súasensibilidade á tarefa colectiva de edificar un Ourense de letras,como outros escritores de outras terras fixeran con París, con NovaYork, con Buenos Aires, con Leningrado. Este será un Ourense aberto aOira (o paraiso), ao campo, ao mundo. E ao mesmo tempo, FernándezNaval incide nun tema recurrente e cada vez máissolicitado da nosa narrativa contemporánea: o dos sucesos posterioresá sublevación de 1936. Ourense e fascismo ligan ", O bosque dasantas ", con outros textos moi diversos e atravesados dereminiscencias por veces contrapostas. E é, xustamente, neste encontro de ecoares, onde a voz do novo autor se ergue con acentos propios.Dono do seu relato, Fernández Naval non permite que os eventos se llealporicen. Controla, domina as causas, refrea as tentacións, sempretreizoeiras, da fantasía gratuita, é se?or do seu discurso. Conpalabras simples e claras sabe relatar un feixe de acontecementos, elograr que nos interesen, e que prendamos neles. Obsérvase unha certaascese que fai o lirismo comprimido, a nostalxia concentradaeficazmente no final da novela, as palabras todas máis duras do queestarían ordeadas en outros contextos algodonosos. Asimesmo, estanovela ten o acerto de ter moitos elementos novelescos, e sobranceando a todos a figura de Pierre Francesco, que figurará na galería dosnosos mellores personaxes de ficción.