Vasiyet

Her Gonca gülün gözyasi birer Ulyadir...Dua siginaktir, namaz huzur. Ulya, Osmaniyeden uzanan gizemli hasret yolculugunda Konyada aski arar. Bak olmayan bu faniligin halinde acizliginin de farkindadir. Gözyaslarinin gönül feryadiyla aktigi farz namazlarina tutula dursun, günahlariyla kaza namazlarinin basucundadir. Sabirla, gözyasiyla, su gibi saf ve temiz yüregiyle bir de dünyev aska veda edisidir sükt... Siyah sirma saclarini fitne dolu gözlerden korurken, yesil örtüsü hayat bulur esmer yüzünün güzelliginde. Seccadesi ucunda karanliklar arasindan secilip kendini gösteren bir ay parcasi vardir. Kurtulusun cagrisiyla bir de yesil kiyafetini kusanmis minaresi yarenlik eder ki o yalniz degildir. Yalnizlik bir tek Ona mahsustur.Üvey gaddar bir baba, aczi ask dolu ve el mahkmlugu bileklerinde kelepce, gözleri yasli bir anne, kendi sokaginin kayboluslarinda cirpinan hurinin yanginina yangin kandilinin atesiyle etrafi ayin on dördü misali aydinlatmaya vesile olan bir sofi... Dünyevnin ana rahminden, dünyev asigi fani kullarin kucagina düserek yer edecek ve gözlerinizde inci parenin hayat bulacagi tasavvuf bagrindan dillinde bir tefekkür...Vasiyet, dünyanin vazgecilmez güzelliklerinden ümitsiz yasayisina uzanan el cekis serüveninde, huri güzelin askina cennetin ayaklari altinda yer edinen vefakar anne icin kaleme alinan bir Svasiyettir. Her gönül penceresinin dili gecici bir gönül diline bagli ask isiklari da olsa, gercek gidislerin geri dönüsü olmayacaginin farkinda olan inanclilar vardir elbet... Kulun kul ask haninda, otagini kuramayanlar vazgecisleriyle birlikte sonsuzca varligi nur kapli bir tek Ona erisen vuslatin öyküsüdür...Yanmak icin önce yanmak gerekir, yanan kandilde mum ne gerektir Yanan yanmis zaten ötesi de yoktur sonsuz yol bucaginda. Sancagi altinda toplandigimiz yer yildizlarin üzerimizde nöbet tuttugu, karanliklar altidir.