Zachowania etologiczne w przestrzeni akademickiej

Różne rodzaje zachowań ujawniają cielesność, która jest warunkowo powiązana ze środowiskiem, w którym się znajduje, takim jak klasa, korytarze, boiska sportowe i praktyki nauczania-uczenia się. Jako metoda, badania opierały się na systematycznych i niesystematycznych obserwacjach, a także na scenariuszu wywiadu. W terenie możliwe było użycie magnetofonu i aparatu fotograficznego do rejestrowania obrazów i wypowiedzi. W ekstrawaganckim akcie skaryfikacji twarzy, w „niezadowoleniu/zadowoleniu" z karnacji ciała, w niechętnym zmęczeniu zadaniami praktyki nauczycielskiej i lekcjami dydaktycznymi ich métier, w indywidualnej izolacji w grupach, które przepełniają sale lekcyjne, sądy, korytarze... ta cielesność „dostosowuje się w sposób, w jaki może", aby być wiernym wyrażeniu Le Bretona. Pomimo faktu, że niektórzy uczniowie mają widoczne różnice pod względem sytuacji finansowej i wieku, „strona A i strona B", aby rozróżnić klasę społeczną i wiek: „biedni", „bogaci", „starzy", w sposobie, w jaki przychodzą i wychodzą, w sposobie, w jaki są, ubierają się, mówią, czytają, bawią się i zajmują te przestrzenie, są podobni w swoim etologicznym zachowaniu.